Μες στη βροχή – Αθανασία Γκρίμπα

    Μες στη βροχή

    Μες στη βροχή προσπαθεί ένα παιδί λευκό, μικρό κερί.
    Άνεμος φυσάει και κανείς δε βοηθάει,
    Να φανεί μια φλόγα στο κερί.

    Περνάει ο καιρός, όλοι θέλουν λίγο φως.
    Μα κανείς δεν είναι τολμηρός.
    Υπάρχει πόνος που δε γιατρεύει ο χρόνος
    Την ψυχη σαν δεν άνοιξε ο ουρανός.

    Όλοι μαζί μια νέα ελπίδα
    Όλοι μαζί μια νέα αρχή μια ηλιαχτίδα.
    Το παιδί κρατάει το κερί και σας ρωτάει
    Ποιος θέλει, που ‘χει την καρδιά ψυχρή να ζεσταθεί;

    Μια αστραπή που τη γέννησε η βροχή,
    Με μια λάμψη ανάβει το κερί.
    Τότε όλοι ξεχνάνε το φόβο και ζητάνε απ’ το παιδί
    Να φωτίσει όλη τη γη.

    (Εμπνευσμένο από τα δικαιώματα του παιδιού-πρόσφυγα (αρ. 22)
    Από τη μαθήτρια της ΣΤ Δημοτικού Σχολείου Στρυμονικού
    Αθανασία Γκρίμπα